ได้จากเอกสารประกอบการเรียนครับ
ผมสรุปเอาตามที่เข้าใจนะครับ...
เขามีชีวิตอย่างมากก็ 10-15
ปี (แต่
“จู้จี้” ลูกค้าประจำของเรา
ปาเข้าไป 19 ขวบแล้ว) โปรดให้เวลากับเขาเพื่อให้เขารู้ว่าเราต้องการอะไรจากเขา
เมื่อคุณไม่พอใจเขาแล้วก็อย่าได้กักขังเขาแต่เพียงอย่างเดียว ถึงเขาจะไม่เข้าใจสิ่งที่คุณพูด
แต่เขาเข้าใจคุณได้จากน้ำเสียงของคุณ
ทุกสิ่งที่คุณทำกับเขา
เขาจะไม่มีวันลืม
เมื่อคุณทุบตีทำร้ายเขา เขาอาจโต้ตอบด้วยการกัดหรือข่วน
แต่มันเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากจะทำ
มีบางครั้งที่เขาดื้อ ขี้เกียจ ไม่ฟังคำสั่ง มันอาจเป็นเพราะอาหาร
หรือเราได้ทอดทิ้งเขาไว้นานเกินไป และอาจเป็นไปได้ว่า เขาแก่ชราแล้ว ดูแลเขาเมื่อยามที่แก่เฒ่า
เอาใจใส่เขาจนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิตเขา อย่าได้พูดว่า “ฉันทนดูไม่ได้
ฉันทำใจไม่ได้” เพราะมันจะดีกว่า
หากคุณอยู่กับเขาจนวาระสุดท้าย..
ได้ความประมาณนี้ครับ
ความผูกพันของคนกับสัตว์ ไม่มีทฤษฎี การปฏิบัติต่อกันสร้างความรักอันบริสุทธิ์
ดังเช่นหมาของแม่ผม (จำชื่อไม่ได้
เรียกมันเสมอว่า “ปากโป”) เค้าตายเพราะโรคพิษสุนัขบ้า
บนตักของแม่ โดยที่ไม่ทำร้ายแม่เลย ช่วงเวลานั้น ลูกๆของแม่ทุกคนก็ไปเรียน
ไปทำงานกัน ไม่ได้อยู่กับแม่ เค้าคือส่วนหนึ่งของชีวิตแม่ในตอนนั้น
แค่ระลึกนึกถึง ก็เข้าใจชีวิตขึ้นมาอีกนิดนึง.....
เรื่องราวของชีวิต...
“ย่อมมีการสูญเสีย มีตกต่ำ มีผิดหวัง
มีสิ้นหวัง”
เมื่อยังมีชีวิต...
“ยังมีโอกาส ยังมีหวัง”
เมื่อยังเป็นคน...
“อย่าสิ้นหวัง”
แค่คิดถึงกัน.....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น